Arjan de Weger
Paintings: an ode to the female sex. Paintings: Tribute to victims of political violence.
Almere, Netherlands

The Dutch poem below is the story embedded in the painting called: De aanslag (Dutch for The assasination)

This work of art is specially made to honor those who are brutally murdered by left wing and moslim radicals. And those who are hiding because they are in clear and present danger to be assasinated.
Holland has a long hystory of democracy. Our freedom is to precious to be attacked by threats and violence.
What is embedded in this painting is a poem in Dutch.
                                                               
De aanslag

Wintertijd toch vreemd,het gevoel dat je te laat bent
En toch op tijd,het is een beetje waterkoud op de fiets.
Moeders met kinderen,ieder zijn weg. Een morgen in Amsterdam.
Achteropkomt een vent met een jurk, terwijl jij aan een kop koffie denkt.

Een dreun tegen je rug, schrik nog een oh God nee he je valt
Daar zie jij de dood, zwarte holle ogen, ogen uit de hel.
Een geitenneuker compleet met baard pet jurk, geweld en haat.
Een goed gesprek lijkt uitgesloten, loop hier maar vandaan.

Op weg naar de overkant, je voelt je vreemd, wazig, pijn? Niet echt
Heb je nu ook schoten gehoord toen jij die dreunen kreeg
Je moet weg maar je benen willen niet zo goed, de tijd gaat langer worden
Onderweg denk je nog: ik heb geluk gehad dat ik niet aangereden ben

Daar is de overkant, tussen die auto’s door, voetstappen achter je
Fietspad, je draait je om, nee he, weer die geiteneuker met pistool
Een vrouw roept, de dood kijkt naar haar maar ziet haar niet
Dan kijkt hij naar jou, je ziet zijn hand dreunen in het ritme van de schoten

Op weg naar de grond staat de tijd stil, verderop links het Oosterpark
Ramen, balkons, mistige lucht komen voorbij het geluid wordt bas
Eindelijk houdt de straat op met bewegen, je wilt opstaan
Maar je kan je niet meer bewegen. Je wilt schreeuwen maar je hebt geen stem

De geiteneuker buigt zich over je heen, vuile klootzak, rot toch op
Ga Ramadannen, vaag zie je nog een mes, zwarte ogen, zwart, zwart
Een pijnscheut, mijn kind dit is ernstig denk je nog, mijn jongen
Dan is het over, de rust komt weer, slapen, slapen diep slapen

Je wordt wakker, je eerste sigaret, je grijpt mis, wat is dit
Je kijkt om je heen, overal agenten, je ligt verdomme op straat
Je staat op, wat is dit godverdomme, een wit laken, schoenen daar onderuit
Een lijk, maar wat doe ik hier verdomme, agent ik praat tegen je

En waar zijn mijn sigaretten, je voelt je kut, teveel gezopen gisteren
Je voelt een hand op je schouder, staat Pim daar, vol ornaat glimmend
Pim Jij?What ever hij biedt je ‘n sigaret aan bij het aansteken trillen je handen
Pim loop even met mij mee, wat mij net gebeurde, maar ik heb zo een afspraak

Daar lopen jullie door de Linnaeusstraat richting Oosterpark
In de verte zie ik Pim liefdevol zijn arm om de schouder van Theo leggen
Ik, wij, blijven achter met woede, met leegte, met onvoltooid verleden tijd
Wachtend op de volgende die ons door deze radicale kanker ontnomen wordt.

Arjan de Weger

Poem embedded in painting Yasser Arafat